Australijskie piekło

Powieść „Australijskie Piekło” jest twórczą relacją z pechowego rejsu holenderskiego statku „Batavia” z początku XVII wieku, uznawanego przez historyków za pierwszą stałą obecność Europejczyków u wybrzeży Australii. Początkowe rozdziały autor poświęcił jednak wojnie „trzydziestoletniej” toczonej pomiędzy protestanckimi mieszkańcami Niderlandów, a ultrakatolicką Hiszpanią. To w takich okolicznościach poznajemy głównych bohaterów. Statek wyruszył z Amsterdamu na Jawę, by po wielomiesięcznej, pełnej przygód podróży, zawinąć dla uzupełnienia prowiantu do afrykańskich wybrzeży. Gdy koniec rejsu zdawał się na wyciągnięcie ręki, „Batavia” osiadła na rafach w pobliżu niemal bezludnej wówczas Australii. W konsekwencji, rozbitkowie płci obojga na wiele miesięcy zamieszkali na bezwodnych rafowych wyspach, tworząc dwie zwaśnione i zwalczające się frakcje. Ta wielomiesięczna gehenna pełna była mordów, zdrad, gwałtów, ale i bezprzykładnego bohaterstwa czy heroicznych aktów odwagi. Buntownikom przewodził szaleniec i hedonista – Jeronimus Cornelisz. To wszystko i wiele więcej, znajdzie czytelnik w powieści „Australijskie Piekło”. Osnuta na faktach powieść rozmachem nieustępująca „Panu i władcy: Na krańcu świata” oraz „Buntowi na Bounty”. To studium siedemnastowiecznej Europy w ogniu wojny trzydziestoletniej, siermiężna rzeczywistość morskich wypraw pełna podstępów, szaleńczej odwagi, gwałtów, honoru i… miłości. Wszystko w otoczeniu wielkiej nieskrępowanej przygody: lądowych i morskich bitew, wypraw w głąb „Czarnego lądu” czy wreszcie katastrofy u wybrzeży Australii. To nie koniec, a zaledwie początek cierpień rozbitków płci obojga.